İnsanlar tevir tevirdir, ülkücüler de... Siz ne tevir ülkücüyü seversiniz bilmem... Ama ben sevdiğim ülkücü tipini anlatacağım sizlere...
Benim ülkücüm makam ve mevkilerin dağıtıldığı günlerde ortalıkta görünmez. Böylesi günlerde görünmek, mevkilere makamlara talip olmak, sanki yapılan hizmetlerin karşılığını istemek gibi gelir onlara... Bu zarif tavırları fırsat bilenler, kendi reklamını ustaca yapan tezgahtarlar bu boşluktan faydalanarak köşe başlarına yerleşirler.
Benim ülkücüm, yanlış olduğunu da bilseler de kendi adına hiçbir şey istemezler;. hep teklifin yukarıdan gelmesini, yapılan hizmetlerin farkedilmesini bekler.
Benim ülkücüm kozasını çevresinde bir ipek böceği sessizliğiyle örer. Gürültülü patırtılı davranışları kendini gösterme, hareketleri olarak görür; bunları tevazu dışı addeder, nefsani bulur.
Benim ülkücüm ülkücülüğü yaslanacak bir ağaç olarak görmez. madem ki ülkücüyüm şahsiyetimle, karakterimle toplumda örnek olmalıyım diye düşünür ve ülkücü imajına katkı sağlar.. Bazı tipler de vardır ki ülkücülüğü hayatı kolaylaştıran bir unsur olarak görüp bir sürü beklentilerle ülkücülük ağacına yaslanırlar.
Benim ülkücüm, ülkücülüğe bir şeyler verir; öteki hep bir şeyler alır; imaj alır, çevre alır, müşteri alır, makam alır...
Benim ülkücüme “Ülkücü müsünüz?” diye sorarsanız alacağınız cevap hep aynıdır: “Olmaya çalışıyorum.” Bazı ülkücüler de bu soruya cevap vermeden önce hemen bir bozkurt işareti yaparak vurgulu bir ses tonuyla size sorar: “Şüphen mi var gardaş?”
Benim ülkücüm, ülkücülüğü şiir değil şuur planında kavrama gayretindedir. Kendisini yetiştirmeye çevresine faydalı olmaya çalışır. Fikir ve düşünce zenginliğini ülkücülüğün vazgeçilmez şartı olarak görür. Ülkücülüğü şuur planında idrak etmeyenler her yıl ayrı bir limana demir atarlar. MHP limanı bu rotasız gemiler, sandallar, yatlar için oldukça tutulan bir koydur.
Ola ki benim ülkücüme ulaşıp “Davanız için ne yaptınız?” diye sorarsanız başını hafifçe yana eğerek “Yaptık bir şeyler”der. Bazıları gibi “ben var ya ben, filanca yeri salladım, falanca grubu silkeledim, hiç kimse ortada yokken çıktım meydana” gibi nutuklar atmaz. Ama onları zor yıllarda, acı günlerde hep karıncalar gibi çalışırken görürsünüz. En büyük riskleri bile mütevazice omuzlarlar. Ne zaman ki denizin dalgası durulur, ortalık tezgahtarlardan geçilmez olur işte o zaman köşelerine çekilip ipekböceği gibi kozalarını örmeye koyulurlar.
Benim ülkücüm kameraların çekim yaptığı ortamlarda hemen koşup kalabalığı yarıp en yakına durmazlar, arkada kaldıklarında zıplayarak başlarını kameraya doğru uzatmazlar. Hatta çekimi farkedince sessizce geriye çekilirler... Eğer ortada gurur verici bir tablo varsa içinde kendileri olmasa da eserini seyreden ressam gibi mutlu olurlar...
Ah onları bir ileriye itebilsek!
Alper AKSOY
